Verslag bijeenkomst 2004 WNUSP te Vejle Denemarken

Persoonlijk verslag bijeenkomst van wereld netwerk van cliënten in de geestelijke gezondheidszorg in Vejle, Denemarken van 17 juli-21 juli 2004.

Onlangs heb ik deelgenomen aan zoals het officieel heette de conferentie
over “Networking for our Human Rights and Dignity” van het “World
Network of Users and Survivors of Psychiatry” WNUSP van 17 juli-21 juli
2004 in Vejle, Denemarken. Ik was er op ‘persoonlijke titel’. Ik heb het
overigens in Denemarken niet geheim gehouden dat ik lid ben van de
Nederlandse Cliëntenbond.
Met de trein ben ik naar Vejle gereisd. Eerst een mooie internationale ICE
trein van Duivendrecht naar Duisburg. Daarna de nachttrein van Duisburg
richting Kopenhagen. Vlak bij mijn bestemming bleek de plaats Vejle aan
een mooi fjord te liggen. De eerste die ik in de Idraetshojskole, de
sporthogeschool, ik denk vergelijkbaar met een soort Papendal in
Nederland tegenkwam was iemand uit Nepal die de dag ervoor uit Bangkok
was aangekomen. Langzamerhand kwamen er meer mensen aan voor de conferentie waaronder mensen die wel al kende uit e-mail contact maar nog niet persoonlijk had ontmoet waaronder Tina Minkowitz uit de VS die actief is in de functie van afgevaardigde van cliënten in de ggz bij de verenigde naties. Ik ontmoette ook een dame uit India, ook een cliënt. Zij vertelde dat cliënten in India erg hechten aan alternatieve geneeswijzen die daar redelijk wijdverbreid zijn en ze had vernomen dat dat in Nederland ook voorkwam. De eerste avond is een reportage gemaakt voor die avond op de Deense nationale televisie.
Er waren 150 deelnemers aan de conferentie uit 50 landen.
Daarna waren er de openingstoespraken in een grote soort bolvormige zaal, de Globe. Ik voelde me ondertussen wat beroerd omdat ik in de nachttrein niet had kunnen slapen door een te klein bed. De volgende morgen was ik er helemaal klaar voor na een goede avond- en nachtrust.
Het feit dat er zoveel cliënten uit alle windstreken waren met een zelfde
soort doel met wie je ervaringen kon uitwisselen voelde geweldig aan. Ook
voelde ik me erg welkom door de Denen. Er waren veel vergaderingen van
de WNUSP en de Europese tak de ENUSP. Een besluit dat werd genomen
was dat Israël met de Europese afdeling mocht meedoen. Er bleek dat er
in veel landen gedwongen behandeling voorkwam. Ergens in oosteuropa
bleken er kooibedden te bestaan. De afgevaardigde van Costa Rica had
electroshock ondergaan waardoor ze last had van een slecht geheugen. Ik
heb zelf ook nog een aantal woorden tot de vergadering van de WNUSP
gezegd. Dat de situatie in Nederland dreigt te verslechteren doordat men
zegt dat er mensen zijn in Nederland die ‘verkommeren’ en ‘verloederen’
en dat het niet menselijk zou zijn wanneer je deze mensen hulp zou
onthouden, ook wanneer ze dit zelf niet willen. Met andere woorden: men
wil de wet zodanig veranderen dat de drempel voor gedwongen behandeling
lager wordt zodat het makkelijker wordt. Om iets positiefs uit Nederland te zeggen heb ik wethouder Hanna Belliot uit Amsterdam genoemd die wil dat mensen die ernstige psychische problemen hebben echter géén misdrijf hebben begaan niet in een politiecel terechtkomen en adequate hulp krijgen. De Nederlandse afvaardiging bestond uit 11 deelnemers, relatief groot vergeleken met andere landen, wel te begrijpen omdat Denemarken vrij dichtbij is. Iemand vertelde dat hij moe werd van steeds wijzigende diagnosen. Iemand uit Afrika vertelde dat hij kandidaat voor hersenchirurgie was maar dat zijn ouders dat voorkomen hadden. In Afrika vinden ze psychische handicap een slecht voorteken.
De tweede avond hebben we nog een behoorlijke boom opgezet met Laurie uit de VS die Woodstock nog had bijgewoond, Ronald uit Canada, Gabor uit Hongarije, Joseph uit de VS en mijzelf. Gabor vertelde over een verontrustend voorstel van de raad van Europa dat voorgelegd gaat worden aan de Europese raad van ministers.
De derde dag waren er verschillende workshops. Ik heb gekozen voor een workshop over het werk bij de VN over mensenrechten van mensen met een handicap waaronder mensen met een psychosociale handicap en een workshop over met wie je samenwerkt wat je strategie daarin is en met welke valkuilen je daarmee hebt met andere woorden niet je ziel aan de duivel verkopen en je netwerk gebruiken om je doel te bereiken. De tweede workshop vond buiten plaats zodat we het nuttige met het aangename konden verenigen. ’s Avonds was er na een soort goochelaar optreden iets vergelijkbaar met de bonte avond van het ledenweekend. Dat begon met een swingend optreden van de Ghanese delegatie met Afrikaanse zang en dans waarbij spoedig veel mensen meededen. Christian, afgevaardigde namens het basisberaad uit
Nederland droeg een gedicht in het Engels voor. Zelf heb ik de
DACblad-blues gezongen in het Nederlands en gespeeld op
semi-akoestische gitaar, te leen van Povl (Paul) uit Denemarken.
Marissa uit Costa Rica had nog een fantastisch optreden met
geïmproviseerde zang/rap ondersteund door de band. Ronald uit
Canada speelde daarna nog een mooi stukje instrumentaal op de gitaar.
De avond eindigde na de band met een soort van community singing
heet denk ik begonnen door de Ieren tot in de vroege uren.
De vierde dag hadden we vervolg van de vergaderingen van ENUSP en
WNUSP de Europese en de wereld organisatie. Er waren nog een paar
Nederlandse deelnemers die kandidaat waren voor het bestuur van de
Europese en Wereld organisatie die het echter niet haalden.
Wat ik ook leuk vond dat ik de Russische delegatie sprak die erg dankbaar was met de steun die ze uit Nederland hadden ontvangen met name van Heleen van der Leest, die ze een cadeau wilden geven, waarover nog in het bulletin van de Cliëntenbond is bericht over de situatie in St. Petersburg. Op de vierde middag waren er de slottoespraken met onder ander Stig Langvad, voorzitter van de Deense raad van organisaties van mensen met een handicap, die vertelde dat het voor iedereen belangrijk is, ook voor mensen met een handicap dat ze de mogelijkheid hebben om hun doelen/dromen/wensen in hun leven te realiseren. Daarna dankten veel mensen de mensen van de organisatie die deze bijeenkomst mogelijk hebben gemaakt. Daarna gingen we naar buiten voor een groepsfoto voor de Globe. ’s Avonds was het slotfeest met een band. De volgende dag na het ontbijt ingepakt en teruggereisd. Conclusie kan zijn dat het leuk was zoveel contacten te leggen en aan te halen en dankbaar voor LAP, de Deense Cliëntenorganisatie, en het Deense ministerie van Welzijn die dit mogelijk gemaakt hebben. Ik hoop dat het mogelijk wordt dat de volgende keer de Nederlandse Cliëntenbond officieel op een WNUSP bijeenkomst vertegenwoordigd is omdat naast nationale solidariteit internationale solidariteit ook waardevol lijkt. Voor meer informatie over de conferentie kijk op www.wnusp.net.

George Hoogervorst,
deelnemer bijeenkomst WNUSP/ENUSP in Vejle, Denemarken